ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم

                                      ای بی خبر از لذت شرب مدام ما

مادر پیاله: نوعی دشنام است. مثل «مادر سگ» و از این قبیل

عکس رخ: اگر این کلمه را برعکس بخوانید، می شود خر. منظور خواجه هم همین یوده.

محصول بیت: یعنی ای فلان فلان شده! چرا نمی گذاری آب خوش از گلوی ما پایین برود بیا توی جام عکس خر یعنی خودت را ببین.

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

                                         ثبت است در جریده عالم دوام ما

جریده عالم: نام جریده شریفه ای است که در زمان حافظ منتشر می شده است و در کتاب تاریخ مطبوعات به آن اشاره ای نشده است. حافظ مسئول صفحه شعر جریده عالم بوده است.

محصول بیت:یعنی در زمان حافظ می شد با نوشتن نان در آورد.

نگاه کن! خوب نگاه کن. من بزرگ شدم. شدم بانوی اردیبهشت. چرا تعجب کردی؟ آره همونم که... . نگاه کن. خوب به چشم هایم نگاه کن. خبری از برق شیطنت نیست. به جایش چیزیست که تو اسمش را می گذاری متانت یا هر چیزی که خواستی. خوب نگاه کن! دیگه گریه هم نمی کنم. آدم شده ام. تو برو آدم شو! از چشم هایم افتادی. دیگه نمی خوام حرفامو تکرار کنم. برو بزرگ شو. برو محو شو. برو آدم شو.

چند تا (مثلا 5،6 تا) میمون را می اندازند توی یک قفس. یک نردبان گوشه قفس است و یک موز( یا نارگیل یا هرچیز دیگری که میمون ها دوست دارند) بالای نردبان. میمون ها موز را می بینند و یکی شان شروع می کند به بالا رفتن از نردبان. دستش که به موز می رسد، روی سر بقیه آب سرد می ریزند یا آب داغ یا بالاخره کاری می کنند که زیاد میمون پسند نیست. آب را آزمایشگرها می ریزند؛ همان آدم هایی که از بیرون به رفتار میمون ها نگاه می کنند.

دفعه بعد که موز را بالای نردبان می گذارند. باز یکی بالا می رود و باز بقیه خیس می شوند. بار سوم چهارم دیگر کسی از نردبان بالا نمی رود . میمون ها تصمیم می گیرند که موز به خیس شدن یا سوختنشان نمی ارزد. میمون ها از دور موز را نگاه می کنند.

بعد اتفاق تازه ای می افتد، یکی از میمون ها را از قفس بیرون می برند و میمون تازه ای به جایش می آورند. میمون از همه جا بی خبر موز را که می بیند می خواهد از نردبان برود بالا اما بقیه می ریزند سرش و از نردبان می کشندش پایین و آنقدر می زنندش که بفهمد این موز یک موز معمولی نیست. میمون 3-2 بار کتک می خورد و بدون اینکه چیزی از ماجرای آب بداند حساب کار دستش می آید و به جمع تماشاچی های هراسان می پیوندد. این کار را ادامه می دهند. هی میمون قدیمی از قفس بیرون می برند و به جایش میمون بی خبر از همه جا اضافه می کنند. دوباره موز و دوباره نردبان و دوباره کتک و دوباره جمع یکدست میمون های حریص هراسان و بالاخره زمانی می رسد که هیچ کدام نمی دانند که چرا نباید طرف موز بروند. فقط می دانند که نباید بروند؛ می دانند که اگر بروند کتک می خورند؛ از طرف بقیه ای که خودشان هم نمی دانند چرا کتک می زنند یا کتک می خورند.

حالا موزی هست و قفسی و میمون هایی که هیچوقت طرف موز نمی روند، بدون اینکه بفهمند چرا؛ بدون اینکه بدانند این موز چه مرگش است یا خودشان چه مرگشان است!   

بیا کنار پنجره همانجایی که من دیدمت. ایستاده ام در خیابان، درست روی خط سفیدی که وسط آن کشیده اند. و دارم آرکادئون می زنم. تا تو را بیشتر عاشق کنم. تا تو بیشتر به خیابان نگاه کنی. تو عاشق منی یا خیابانی که مردی خط های سفیدش ایستاده؟

باور کن نمی توانم. باور کن سخت است هرروز صبح بیدار بشوم و ببینم. کسی کنارم خوابیده. کسی که خیلی وقت است یادش رفته قول داده بود نگذارد سردم شود. باور کن ماجرای عشق اول دروغ است. باور کن دوستت ندارم.

برای وبلاگم که یک ساله میشه!

وبلاگمو دوست دارم با اینکه خلوته. شاید به خاطر همین خلوت بودنش دوستش دارم. اینکه چیزی رو که نوشتی بخوانن خوبه و لذت بخش ولی نه به هر قیمتی. خیلی ها اومدن و دیدن و نظر دادن. (مرسی) یکی از اونا بود که تک تک نوشته ها رو با دقت تمام خواند و خوب فهمید که چطور دارن پیش میرن. اسمش رو نمیدونم اما از اون بیشتر ممنونم که اگر نمی گفت باز هم از روی خرابی حال مزاجی می نوشتم و وبلاگم میشد سطل آشغال روحم!

بعضی ها گفتن پست ها طولانیه. اینها داستان هستن. هرچقدر هم کوتاه باشن بازم طولانی به نظر می رسن. من نمی تونم و نخواستم مینی مال بنویسم. گاهی کوتاه بودن جمله ها حس بدی رو منتقل می کنه.

توی این دوستام که لینک شدن بعضا آدم های هستن که می تونن اگر مجال پیدا کنن میتونن هوای تازه ی ادبیات باشن.

 وبلاگ عکس نداره چون من آدم تنبلی هستم حوصله لینک کردن عکس ها رو ندارم. شما ببخشید.

درباره وبلاگ کوتاه اما اونی که اید رو می گه. آره عزیز گاهی فرشته ها هم... توی این سه نقطه هرچی دوست داری بدار توی سه نقطه نام نویسنده هم. زیاد مهم نیست که تو اسم و فامیل منو بدونی. مطلبو بگیر. لذت درد رو حس کن.

راستش اگر پسورد وبلگ قبلی(ن والقلم ما یسطرون) رو فراموش نمی کردم ثانیه های شنی شهرزاد هم شروع نمی شد.

شهرزاد کشی. این آدرس وبلاگه. شاید از نظر تو مسخره باشه اما من براش دلیل دارم. چند بار موقع خوندن یه مطلب به نویسنده فحش دادی؟ چند بار وقتی کسی برات چیزی تعریف میکرده لبخند زدی و تو دلت گفتی خفه شو لطفا؟ چند بار ... دیدی قاتلی؟ دیدی شهرزاد رو می کشی؟

سعی کردم به کسی توهین نکنم. حتی بدترین حس ها و حرف ها رو با کلمه های قشنگ زدم. اگر حس می کنی بهت بر خورده

19 شاید مشکل از خودت باشه. 2) منو ببخش اما نه به خاطر اینکه حرفمو زدم برای اینکه بی دلیل این حس رو بهت منتقل کردم.

بعضی ها می دونن و میگن جوجه ای(ممنون از لطفشون) برای اونایی که نمیدونن و پرسیدن. من 17 سالمه. تو هم می تونی بگی برای این حرفا جوجه ای ولی من جیک جیک خودمو می کنم تو می تونی نخونی مگه نه؟

من باور دارم در دو چیز نیرویی عظیم وجود داره یک کلمه ها و یکی آرزو ها. همون چیزایی که زندگی ما رو ساخته.

به خاطر تمام غلط های تایپی معذرت می خوام. خدا رو شکر کنین دست خط خودمو تحمل نمی کنین!

وظیفه من این است

که دو پیاله چای داغ را

از میان 200 نبرد خونین

به سلامت

به مقصد برسانم.

حسین پناهی

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم.

گفتمش: هر غلطی خواستی بکن. من به تو پول نمیدم.

گفت: می دونستی دستیارعزرائیلم؟

گفتم: من که دستیار ندرم. شایعه پراکنی نکن.

میددم که چطور سرخ و سفید می شود و دست هایش می لرزد.

پول اون پیکان لکنده رو از کجا آوردی؟

جوابم نداد.

-         من تشنمه گوسفند هم که می خوان سر ببرن اول بهش آب می دن..

لیوان آب را دستم داد و پرسید روزی چقدر درآمد داری؟

نگاهش کردم و گفتم: اگر طرف مثل تو زپرتی باشه هیچی. تازه یه چیزی هم از جیب بهش می دم کارشش لنگ نمونه.

گفت: زن دارم. وگرنه حسابی مردم.

-   آره ارواح شکم عمه جونت.  

لیوان آب را گرفت. اخم کردم و گفتم: زهر مار می کردیمش ها!

چاقو را نشانم داد و گفت: من گوسفندم یا تو؟ یا اون بالایی؟ایم را دراز کردم و گقتم: من و تو بقیه  شایدم ماهی باشیم ها؟  نه بذار مودب باشم ما همه احمقیم و خر. تو از بقیه بیشتر من از تو.

چیزی نگقت.

گفتم می دونی مردن چقدر خرج داره؟

-  زیاد.

-    نه دادش سر و ته قضیه 1500 تومنه. من پولش رو گذاشتم کنار. قسم خوردم اگر هرچی زور زدم نتونستم کاری کنم خرجش کنم. تو چی؟

- من می خوم کار تو رو راحت کنم. تازه لازم نیست پولتم خرج کنی.

 گفتم بمیری هم بهت پول نمی دم. چاقو رو برداشت. گفتم یه لیوان دیگه آب بده. لیوان چهارم هم سر کشیدم.

آدم باش وقتی منو کشتی مرد بودنت رو روی من امتحان نکن.

با چاقو آمد طرفم

دوستی دارم که نویسنده و منتقد است . همیشه میگه تا اصول رو نگرفتی تو رو ارواح شکم عمه جونت داستان نقد نکن. خلاصه این بنده ی خدا موهاش سفید شد(خودش میگه ما باور نداریم. ) اما نتونست اینو به ما بچه های کارگاهش حالی کنه.

جلسه اخر هم گفت حلالمون کرده! مرسی که حلالمون کردین ولی ما هم هیچوقت نتونستیم بهتون بگیم که گوشیتونو بذارین روی silente